زباله پلاستیکی

تبدیل زباله‌ پلاستیکی به قارچ خوراکی

گزارشی که به‌تازگی منتشر شده نشان داده است که در ۳۵ سال آینده وزن پلاستیک موجود در اقیانوس از وزن ماهی‌های موجود در آن بیشتر خواهد شد و میزان زباله پلاستیک تولیدی در سال ۲۰۵۰ سه برابر ۲۰۱۴ خواهد بود.

دانشمندان برای معضل زباله‌های پلاستیکی راه حل عجیب و غریبی یافته‌اند: وسیله‌ای که ضایعات پلاستیکی را به محصولی بی‌خطر و خوراکی تبدیل می‌کند. این کار با استفاده از قارچ‌ها انجام میشود که بدون اینکه هیچ نوع سمی در ساختار آن‌ها تجمع پیدا کند ترکیبات پلاستیکی را تجزیه می‌کنند.

طراح اتریشی خانم کاترینا اوگر که از ابداع کنندگان این وسیله است می‌گوید: “ایده ما این بود که چیزی بسازیم که هم پلاستیک را تجزیه کند و هم زیست توده خوراکی تولید کند.”

این تکنولوژی که موتاریم (Mutarium) نامیده می‌شود، از چند سال پیش درحال توسعه بوده و اکنون خانم اوگنر همراه با میکروبیولوژیست‌ها تلاش می‌کند انواع مختلف قارچ‌های قابل استفاده در این روش را شناسایی کرده و برای افزایش کارایی قارچ‌ها در تجزیه پلاستیک راهی بیابد.

او می گوید: “ما می‌دانیم که به صورت بالقوه می‌توان با بهینه‌سازی شرایط محیطی مانند دما، رطوبت و میکروکلیمای مناسب برای این قارچ، سرعت فرآیند تجزیه پلاستیک را بالابرد. هر چند که این مسئله کمی بحث برانگیز است اما امکان اصلاح ژنتیکی نیز وجود دارد. اگر این موجودات را به گونه‌ای تغییر دهیم که بتوانند با سرعت بیشتری مواد را فرآوری کند چه اتفاقی می‌افتد؟”

تکنولوژی‌هایی مانند “مبدل زباله به انرژی” که چینی‌ها آن را ساخته‌اند، مشکلات خاص خود را دارند زیرا آزاد کردن دی‌اکسیدکربن در هوا مشکلی نیست که به سادگی بتوان از آن چشم پوشی کرد.

تنها توانایی فرآوری زباله مصنوعی نیست که موتاریوم قارچی را از سایر تکنولوژی‌ها متمایز می‌کند، بلکه محصول آن نیز پرونده‌ی کاملا متفاوتی است که حتی میتواند به صورت غذا به مصرف برسد.

سرآغاز این ایده تحقیقی بود که دانشمندان دانشگاه ییل در سال ۲۰۱۲ انجام دادند. آن‌ها در جنگل‌های آمازون نوعی قارچ کمیاب به نام Pestalotiopsis microspore  را شناسایی کردند که می‌توانست ترکیب اصلی موجود در پلاستیک یعنی پلی‌اورتان را تجزیه کند. این قارچ نه تنها می‌تواند به طور کامل در پلی اورتان زندگی کند، بلکه در محیط‌های بی‌هوازی مشابه با لایه‌های زیرین محل‌های دفن زباله نیز توانایی تجزیه پلاستیک را دارد.

بعدها مشخص شد که تعداد گونه‌‌های پلاستیک‌خوار قارچی بسیار زیاد است. خانم اوگر همراه با همکار طراحش جولیا کسینجر و دانشمندان دانشگاه اوترخت هلند دو گونه مناسب برای این دستگاه را شناسایی کردند. یکی از آن‌ها Pleurotus ostreatus ، همان قاچ صدفی معمولی است و دیگری Schizophyllum commune است که در لیست قارچ‌های خوراکی انگلستان و آمریکا قرار ندارد، اما در بخش‌هایی از هند و مکزیک مصرف خوراکی دارد.

این وسیله از یک سری فنجان‌های سفید کوچک تشکیل شده که از آگار، نشاسته، قند و ورقه های نازک ضایعات پلاستیکی ساخته شده‌اند. ضایعات باید قبل از قرار گرفتن در دستگاه با استفاده از پرتو فرابنفش استریل شده باشد. ریشه‌های (میسلیوم‌های) قارچ‌هایp. ostreatus   و S. communeوارد فنجان‌ها می‌شوند و با تغذیه از پلاستیک و مواد غذایی موجود در آن به رشد خود ادانه می‌دهند.

تنها چند هفته پس از کشت، اولین قارچ‌ها تغذیه از پلاستیک را آغاز می‌کنند.  پس از چند ماه هیچ پلاستیکی باقی نمی‌ماند و تنها چیزی که مشاهده می‌شود فنجانی از جنس آگار است که با میسیلیوم‌های سفید خوراکی پر شده است.

تصور خوردن قارچ‌هایی که تا چند هفته پیش زباله‌های پلاستیکی را تجزیه می‌کرده‌اند، به هیچ‌عنوان اشتها آور نیست اما باید به این نکته نیز توجه داشته باشیم که این قارچ‌ها علاقه‌ای به نگهداری مواد سمی پلاستیک ندارند و هیچ‌گونه ماده سمی در سلول‌های آن‌ها تجمع نمی‌یابد، بنابراین “از نظر تئوری” خوردن آن‌ها برای انسان ایمن بوده و مشکلی ایجاد نمی‌کند.

می‌گوییم “از نظر تئوری” زیرا تحقیقات انجام شده روی نمونه اولیه باید منتشر و توسط سایر دانشمندان مورد بررسی قرار گیرد و هنوز باید بررسی‌های زیادی انجام شود تا بتوانیم یکی از این مزارع کوچک را در خانه داشته باشیم و از قارچ‌های تولید شده در آن تغذیه کنیم.

منبع: sciencealert.com




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

9 + 15 =